Delball - Σιωπές


Σιωπές

Μίλα μου, μου λες.
Μου αρέσουν οι σιωπές μας, σου απαντώ.
Ψευδαίσθηση προστασίας από την πραγματικότητα που πληγώνει το «εμείς», από ανείπωτα ψέματα, από υποσχέσεις που δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε ποτέ, από τις φρούδες προσδοκίες του αύριο.
Είναι ειλικρινείς αυτές οι σιωπές, δεν κρύβουν κάτι, μαρτυρούν τα πάντα. Μας φωτογραφίζουν. Ήρωες -θυμίζουμε- βωβού κινηματογράφου…





Μίλα μου, μου λες.
Και κάθε προσταγή σου και μια παράκληση για ένα ψέμα μου. Για ένα ψέμα που θα μας δώσει άλλοθι για την δειλία μας, άλλοθι για την ανεπάρκειά μας να χειριστούμε το Αντίο.
Το μυαλό άσυλο για τις σκέψεις, το σώμα φυλακή και τα χείλη σφραγιστά ακόμη.
Η απόδραση πότε ανάγκη, πότε επιλογή.
Μας πονάνε αυτές οι σιωπές, σε θορυβώδεις σκέψεις μεταμορφώθηκαν, ρίχνουν ευθύνες… κατηγορούν… θυμούνται.
Κίνδυνο προμηνύουν, σε μάχη ρίχνονται, τις σκέψεις να νικήσουν, να τις ξεμπροστιάσουν.

- Φεύγω, σου λέω.
- Μη φύγεις τόσο νωρίς, μου απαντάς.
- Είναι αργά πλέον, θέλω να προσπαθήσω ξανά από την αρχή για εμένα, χωρίς εσένα, χωρίς τις σιωπές μας.
- Μη φύγεις για πάντα… Να ξανάρθεις…

Απάντηση Καμιά, Σιωπή και πάλι…

Χρυσός από Άνθρακα τώρα οι Σιωπές μας…
Χρυσός από Άνθρακα τώρα Εμείς…

Σχόλια