Κική Δημουλά - Εχθρική Συμφιλίωση




Μου φαίνονται απόψε πιο γκρίζα τα μαλλιά σου
μπερδεμένη καθώς τα χτενίζω με σκέψεις.
Τι απαθές. Σε γέρασε η πολλή φωτογραφία
ή μη σου είπε τίποτα εναντίον μου
η φαρμακόγλωσσα ενοχή μου.

Ο μανιακός κατήγορος.
Εκείνη μ’  έμαθε να φταίω τόσο σπάταλα.
Φταίω ακόμα και γιατί πιάνει φωτιά το ξύλο
σβήνει η φωτιά με το νερό ή με τη χορτασιά της,
φταίω εγώ που ζει μόνο μια μέρα η μέρα
που είναι μόνο των πουλιών οι κελαϊδισμοί
γιατί δεν έρχεται στο τέλος η νεότης
κι έρχεται τότε στην αρχή
τότε που από μόνοι μας είμαστε τόσο νέοι.

Μην την ακούς, δεν ζω, πηγαινοφέρνομαι
τα κύματά μου με πετούν πάνω στα κύματά μου.
Δεν ζω, ξεχορταριάζω· τη δίνη από δίνες.
Να την αφήσω καθαρή έτοιμη στους επόμενους.

Συμπληρώνω ένσημα, τυφλά υπηρετώ τον σκοτεινό
εκείνο λόγο — μάγο αλχημιστή — ανακατεύω
το βρασμό της δύναμής του.
Φτιάχνει μαντζούνια από βαθιές
ρίζες ζωής με ρίζες του αβίωτου.
Βιταμίνες της τυφλής συνέχειας.

Καρτερία γράφουν στα μπουκαλάκια οι ετικέτες.
Δεν είναι καρτερία. Είναι μία συμφιλίωση
εχθρική ανάμεσα ζωής και αβίωτου.

Είμαι ο τυφλός βοηθός του μάγου λόγου.
Υπνωτίζει πόνον αβάσταχτο
σε πόνο περιπατητικόν.
Τι άλλο θες τι άλλο θες
είναι αυτός που πείθει
εκείνες τις ολόμαυρες μητέρες να ζουν
να ζουν να ζουν ως τα βαθιά γεράματα
του τάφου των παιδιών τους.

Ὁ ίδιος που υπνώτισε και μένα
πρώτη βραδιά που γνώριζα
άδειο το μαξιλάρι σου
να κοιμηθώ μαζί του.
Κι όμως κοιμήθηκα βαθιά
γαλήνια κάθε τόσο ενοχλούμενη γνώριμα
σα να συνεχιζόταν δίπλα μου ολονύκτιος
ὁ νανουριστής  ψιλοκαυγάς
που έστηνε γκρινιάρα η ακοή μου
στο λεπτόκλωστο ελαφρύ ροχαλητό σου — δεν ήταν
έχανες αέρα.


Κοιμήθηκα.
Σίγουρα θα σ’ το πρόφτασε κι αυτό
η φαρμακόγλωσσα ενοχή μου.




Κική Δημουλά  - Εχθρική  Συμφιλίωση , από τη Συλλογή "Χαίρε Ποτέ" (1988) 


Πίνακας : Salvador Dali  - "Cartel de Don Juan Tenirio"

Σχόλια